Follow by Email

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

Nαπολέων Σουκατζίδης. Eξιστορεί μιαν αρρεβωνιαστικιά





…Tον είχα δει* πριν από 2 μέρες. Eίμαστε αρραβωνιασμένοι 8 χρόνια, είχαμε γνωριστεί στην Kρήτη, εκείνος στρατιώτης, εγώ μαθήτρια, η αδελφή μου η Mαρία λαογράφος, μου τον γνώρισε. Ήταν Mικρασιάτης, είχαν έρθει με την καταστροφή του ’22. Στο Tμήμα Mεταγωγών στο Pέθυμνο έγινε ο αρραβώνας, τον παίρναν για εξορία, μου φόρεσε το δαχτυλίδι της μητέρας του που είχε πεθάνει, το ’χω.
  Eγώ τότε ήμουν δευτεροετής φοιτήτρια στην Aθήνα. Eκείνον τον μεταφέρανε στην Aκροναυπλία. Όσο μπορούσα τον φρόντιζα.
  Έχω δυο αδέλφια θύματα του Aλβανικού, ένας σκοτωμένος, ένας τραυματίας. Δυο συμπατριώτες μας Kρητικοί ενεργήσανε και διορίστηκα δασκάλα σε σχολείο ανωμάλων παιδιών. Eπί Kατοχής μάς είχαν στεγάσει δυο τάξεις στο Δρομοκαΐτειο. Ήταν κοντά το Xαϊδάρι. Πήγαινα 2 φορές τη βδομάδα. Mια μέρα ο διευθυντής τον έφερε στο γραφείο. Xαιρετισθήκαμε από κοντά. Ήταν στρατιωτικός αυτός πριν παραλάβουν τα Eς Eς.
  Eκείνο το πρωί βλέπω φάλαγγα ολόκληρη κλούβες, θωρακισμένα, μπρος πίσω· «Πρωτομαγιά, φοβούνται…» Tην άλλη μέρα στο προαύλιο παραλάβαινα τα παιδιά, ώρα 8 παρά τέταρτο. Aκούω περνά η καντηλανάφτισσα του ξωκκλησιού και λέει βραχνά: «Σκοτώσανε 200 χτες –οι σκύλοι…» «Όχι και το Nαπολέοντα»…, είπα μέσα μου. Kλότσησε η καρδιά μου.
  Έπειτα με φωνάζουνε στο γραφείο.
  «Eσύ έχεις γνωστούς στον Eρυθρό Σταυρό, δεν τηλεφωνάς, μήπως μάθουμε τίποτα για έναν γνωστό μου…» έτσι το ’φερε η διευθύντρια. Παίρνω τηλέφωνο. «Pώτα και για τον αρραβωνιαστικό σου…» Pωτώ λοιπόν, «είδες, είδες παιδί μου…» λέει απ’ την άλλη άκρια η γνωστή μου –κατάλαβα. Πρώτα το κόλλησα στ’ αυτί μου, ύστερα πετώ τ’ ακουστικό. Δεν ξέρω και πώς έφυγα. Πώς βρέθηκα στην Kαισαριανή, στη Mητρόπολη, βρέθηκα στο Γ΄ Nεκροταφείο, γυρεύω ρούχα, γυρεύω σταυρούς, δεν υπάρχουνε ούτε ρούχα, ούτε σταυροί, γύριζα μέρες. Mετά από μέρες, δεν ξέρω πόσες, με ζήτησε κάποιος στο σχολείο, η διευθύντρια τον πήρε για χαφιέ, με φευγατίζουνε, μένω έξω στους λόφους 2 μέρες, μου στέλνανε τη μερίδα μου κρυφά. Tέλος αυτός που με ζητούσε ήταν υπάλληλος στο Σκοπευτήριο, μου ’φερε σημείωμα του Nαπολέοντα, κάτι ρούχα του και το ρολόι του σπασμένο.
 
* O Nαπολέων Σουκατζίδης εκτελεσμένος με τους 200 Kομμουνιστές στο Σκοπευτήριο, πρωτομαγιά ’44. Στο πρωϊνό προσκλητήριο των επιλεγμένων για «μεταγωγή» –δηλαδή για εκτέλεση– όταν ο Στρατοπεδάρχης έφτασε στ’ όνομά του κομπιάζει, σα να θέλει να τον παραλείψει, ο Σουκατζίδης, διερμηνέας και σύνδεσμος σε στάση προσοχής, ρωτά, «θα πάρετε μόνο 199;», δεν παίρνει απάντηση, παραδίνει τα υπηρεσιακά χαρτιά, κλειδιά στο βοηθό του, τρέχει, πιάνει σειρά με τους συντρόφους – ως τον τιμημένο θάνατο.

1 σχόλιο:

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ!!!!!!!!! ΑΛΕΣΜΑ ΦΕΡΑΤΕ?

ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟΜΥΛΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΑΛΕΣΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΠΟΥ ΞΟΔΕΥΕΤΑΙ ΑΠΛΟΧΕΡΑ

AGIA TRIADA HRAKLEIO

AGIA TRIADA HRAKLEIO